Yatağında bin çarşaf,bir insan.

Öyle bi' uzak ki uzaklığımız
Mesafeleri koktu ayrılığın
Sayamadım kaç gün oldu
Birbirimize bakmayışımızın..
Sakladığın yüzlerden
Kaç adam çıkacakmış?
Kaç baharda uykuya dalacakmış?
Ah çektiren sakalların
Şimdiden beyazlamış.

Yatağına yatırmışsın birkaç kadını
Kadınlarının her biri ufak bi' anı
Bakamıyorsun onlara, neden?!
Korkma değiştireceğim ben o çarşafı.
Korkma sakın,tamam mı?
Ben seviyorum.
Sevmek nasıldı,
Öğrendim biraz.
Yastığına kokusunu sıktım
Rahat koy başını.

Karşına çıkmayacağım artık.
Ögrettiğimle yetineceksin baharda
Sonbahara kadar çiçek açacaksın
Seni solduran kadınlara açma
Suyunu koydum yanına.
Güneş gören yerde uyu sevdiğim
Yatağını kurdum cam kenarına.

Kalbim deniz kabuğu bağladı

Zor olanı başarmak için
Sana koştum sanırım
yanlış yola sapmışım
her yolu zorlaştıranmışsın
her yola gölgenin cesedini atan
her ışığa karanlık çöken
her umuda bıçak geçiren
ben o "seni"
başkalaştırmışım
deniz kabuğu bağlayan kalbimde.

Belki her sonu görmek için
sondan bir öncekini hiçe saymalıymışız
Bir şey diyeyim mi?
sen son'da olmayı bile beceremeyen bir yalanmışsın.
Çok boştayız tabii.
Her ayrılık sana taabi
Sana bağlanan bir kabugu,
soyuyorum,
kanatıyorum,
acırsa söyle bana
öpeyim de geçsin bari.