Unuturken bir kadeh, söz tutarken bir kuple

İçimden seni sesli geçiriyorum
Çok duyuluyorsun bu aralar
tutamadığım tek bir söz var
seni unutmuş gibi yapmak
söz, unutmuş gibi unutacağım
söz mü?
sen unutturabilirsen
ben tutabilirsem
seni anılarımda uyutup
başka biri gibi hatırlayacağım.

Belki bu sefer de koşmadım arkadan
Önündeymişim geçmişim seni çoktan
Zaman cok gizli akmış
Saymamışım kandırmalarini
Tanıştığımız saat kulesinin önünde bekledim
Saat seni ayrılık geçe
Yine de gelen yoktu
Zaman durdu
Yokluğunun gelişinde.

Şimdi sadece üşüdüğüm zaman özleyeceğim seni
Sadece seni
Bir tek seni
Ozlemek bu kadar yakıyorken
sevindirici olmamalı
heyecanlandirmamali
çok alıştım
sensizligin özlemine
bir anda daldım soluksuz
nefesim daraldığında
resmine sövdüm
dolu dolu, sorgusuz...

Dokunabildiğimiz bir kader ipi
çektikce bizi birbirine saran
Ipin ucu kimde kaldı?
Sen misin atan?
Ben miyim tutan?
Hangimiz öptü kaderin alnından?
Rujumun izi kalmış, sileyim.
En sevdiğin renk ne?
Dudagima onu süreyim.
Kaderinde bir çok dudak izleri
ben seni sevmemişim gibi
bir başka öp beni.
Yeniden yaşayalım
bizi
ya da
seni.

"Yo yo. Önce sen,lutfen!"
"Önden sevgisizler, teessüf ederim"
"Tabi ki de. Teşekkür ederim."
"Sevmeyenlere benden bir kadeh"
Rica ederim!

Hoşça kalamıyorsak, dostça kalalım.

Her şey inceldiği yerden kopamadı
Daha da arap saçına dönüştü.
Ne diyebilirim ki? Başımda yanan belli belirsiz beklenti yangını
sessizlik büründü kalbimin tam ortasında
yine içimdekileri susamadım
tam susacağım derken,
bu sefer beni konuşturmak istediler.
yüzüme yüzüme "seni sevmiyorum" dediler.
gitmek istedim, yine kalmam için yoluma engel koydular
gitmemek için direndiğim an,
ayakkabılarımı önüme koydular giymem için...

Yapacak hiçbir şeyi her şeye çevirmek an meselesiydi.
Ama elimde kalan ne her şey vardı, ne de bir hiç.
kayboldular kendi sokaklarında
bağlı kalabileceğimiz oyuncaklarımızı biz gece uyurken çaldılar
sarılacağımız bir yastığımız kaldı
o da koca evde tek bir yastıktı.
yaranamadık, çok sevmekle olur dedik
olmadı
hiç gerek bulmadık,
bu sefer onlar hiç umursamadı
değersizliğin ortasında sıkıştık kaldık.
sanırım bu yüzden çok daraldık
uykulu gözler karanlığa uyanmıştı.
şimdi aydınlığa kör oldular...

Direnmekten kaç kalp ölmüş diye sordular
beklemekten ne kadar öldüysek o kadar dedim.
Bir şeyleri aşabilir miyiz ki dediler
sevgi de yetmiyor kimseye
doyumsuzlardı onlar
gerçek aşk sandığımız kurgu hikaye
bu hikayenin içindeki sahte kahraman
gerçek baş rolü bulmamız için karşımıza çıkan
onca yanlışın tek doğrusuydu
sana beslediğim sıcak duygu.
dolu doluydu...

HOŞÇA KALAMADIN,
YOKÇA KALMAK İSTERSEN
BUYUR O ZAMAN
HİÇ OLMAZSA BIRAK DA,
DOSTÇA KALALIM...

Bestesiz umutlar,acapella şarkılar

Sözlerini unuttuğum şarkıda,
seninle ilgili geçen yerler sadece
hatrımda.
Gökyüzünde uçan kuşlar
seni ozledigimde kanatlanirlar
Kalbimizde yuvasını kurmuşuz
Garip olduğumuz kadar..

Itiraf edemesek de
İcimde hissediyorum
Başka senlerin inadına
Cesurum,dokunuyorum.
Korkmuyorum beni sevmemenden
Daha fazla guçleniyorum
Baktığım her duvar
Senden dört köşe.

Aynı yollardan geçelim
Aynı duvara sürtelim ellerimizi
ve aynı fısıltıyla sessiz kalalım
ayni anda sinirlenip
aynı küfrü edelim
Aynı olma çabası değil bu
Ayna olma tutkusu.

Işte karşındayım
Sus benimle
Kal benimle
Denizin mavisi mi gökyüzünün renksizliği mi
Hangisi daha sahici?
Dokunalım birlikte
Seyre daldığımız yüzümüze.

Bakınız,bu benimki!

Saçlarının kokusu kadar saklanmış bir şampuan
Çok kepeklisin
Kırıkların var
Uçlarına biraz krem sür ayrılıklarının
Ya da kuaföre git
Bakımsızsın aşkta
Sıkılmışsın eski halinden belli
Yenilik lazım sana

Üstünde bir bahar yorgunluğu
Nereden mi anladım?
Bahar rüzgarına bırakmışsın yine sigara kokusunu
Oradan geldi dumanı
Sisli ve ağlamaklı
Öksürüğün ciğerine ciğerine işliyor
Vurduğun yere dikkat et
Tıkama kendini boş yere
Al hadi bir daha çek içine
Yalancı sigara baharını

Arkandan seni çok kez izledim
Öptüm bir kaç defa
Hayali bir dokunuş
Kana kana çağırdım gözyaşlarını
İlginç bir susuştu
Biz neden böyleyiz?
Canımıza takılan duruş
Artık katlanamıyorum!


Sensizliğe yarışmak,alışmaktan da beter
Sende gördüklerimin hepsi senin hilen
Bu kupa senin hakkın değil
Bu aşk da benim
Gurur da,
Sormasana!
Sevmiyorum hayır.
Yalan değil,
Yakan.
Bana bak bana!
Bakışların sensizliği çağrıştırdı.
Bana bilmediğim şeyleri bakma.
N'olur bu sefer sarıl.
Bu maç senin olsun.
Ben tutulmuş hakem gibiyim...

Anlayamadığım bir sen bildiğim...
Başka hiçbir şey hatırlamıyorum senden kalan.
Ne acı ki,
kendimde olan bir senden başka bir seni taşıyamıyorum.
Bir iki umuttan başka
Doyuramıyorum
Çocuklarımız aç,
sevgilerimizin.

Soyunana kadar bakmayacağım

Aşık olana kadar bekleyeceğim
Umutsuzluğumu,yolsuzlugumu
düşmeyeceğim
yere değmeden bilmeyeceğim
teninin soğuğunu.
Asla hissedemeyeceğim seni
biliyorum,yazmak da yeterli değil artık
Kaç defa ozledigimi unuttum.
Bazen ne unuttuğumu unutuyorum.
Seninle olan güzel şeyleri unutmamak için yazıyordum
ama sayfalarım çizgisizleşti
ben çizgisiz deftere yamuk yazarım.

Özledim seni.
Baktığın yerleri,
sabah oluşunun mutluluğunun sen olmanı
sakladığım sırrımın sebebi olmanı
baş ağrım
yıldızları yoklayışım
ben eskileri özledim
gözlerimi kapattığımda
hayalimde piyano çalarken
ön koltukta oturan seyircimin sen oluşunu
şarki soylerken icime mırıldayan melodinin sen olmasını
pencereden baktığımda ruzgarda sallanan yapraklar bana doğru uçtuğunda
tam o mevsimde seninle gülmeyi.
Özledim işte...
Artık yazamıyorum,bu son şiirim belki.
Sen bakma bana utanırım artık
belki bu son duruşum
bu son soyunuşum
şiirlerime karşı.

Sandırıldığımız vedaların ters yüzü

Biri ismimi mi çağırdı?
"Pardon,birisi sanmışım..."
Ah.. Tabi. Sorun değil
Sorun sen de değil,sandığın kişide
Anlamıştım.

Baksana
Sen hiç boşluğuna birini ittin mi?
Iki kişi kalmak için
Aslında hiç beraberliğin hayalini kuramadığın
bir boşluğa düştüğünde onu da çekip attığın
birisi var mıydı?
benim vardı
kendimi de feda ettigim o dip karanligim
tanıdık olmayan ama senin herşeye rağmen olacağın boş-luk.

Özür dilerim,bir saniyeniz var mi acaba?
Şu sokağı tarif etseniz
Kapısı size çalsa
Sokağın çıkmazı size varsa
Kaybolmanın hazzı olsa
Yollarda kokunuz dolaşsa
Adı "siz" caddesi
Numara 2017
sensizligin dairesi
çıktım ama
evde kimse yok.

Söyle bana yalnızlığımın yanılması
Nasıl yaptın bunu?
Sihirbazlığını diyorum!
Kim öğretti!
Gozlerim açıktı
Neden göremedim işin sihrini?
El cabuklugumuydu verdiğin sevgi?
Işin sihri neydi,kaçtı benden sevgilim.

Umarım bu son olur
Kucaklamamızdan kastetmiyorum.
seni beklemekten bahsediyorum evet!
son olacak çünkü son ana kadar görüyorum
"bizsiz" olabilecek "bizi"
tersten bakmışım sanırım.
Hayali biz,tek bir bakış açısıyla
ve bum! Hayaller fora.

Seni seviyorum...
Seni sevmeyi de
Senin sevgini de
Sevmedigim seni bile.
Öpüyorum,
en temiz sevginden.

Sevgiyi doyuramamak

Bir insana neden insan dediler,hiç düşündünüz mü? İnsan olmak,insan kelimesi neden,nasıl oluştu? Hiç aklınızdan geçirdiniz mi? Ben düşündüm. İnsanın fıtratıyla başladım bunu düşünmeye. Ne vardı biz insanların fıtratında. Eskiden teyzemden duyduğum bir söz vardı. “Hepimiz Allah’ın merhametinden bir parça doyurulduk.” “O zaman insanların kötü yönü her zaman merhamet tarafından bastırılır,değilmi!?” Diye cevap vermiştim. 

Hayır… Allah’ın bizleri bir parça merhamet bile artık sevmeye yetmiyordu. İnsanı insan yapmıyordu artık.Gördüğünüz gibi şimdi bırakın başkalarına merhameti kendilerine bile kıyan insanlar var artık. Artık devir çok değişti.

Ne yazık ki bir şeylerin varlığıyla yetinemeyen insanlarız. Arttıkça artmasını isteyen,şükür etmesini bilmeyen,bize emanet edilen kendi bedenimizden bile giden insanlar olduk.  Acizliğimizi kabul etmeyip boyumuzdan büyük işler yapar olduk. Boşvermişliğe saldırdık. Ailemizden koptuk. Sırtımızı dayayamayacağımız saçma sapan gerekçelerle zamanımızı öldürdük. Bir o kadar kötü olduk. Peki yaşanan hataların seninle ilgisi var mıydı? Kısmen evet,kısmen hayır. Tecrübe olarak katlanacağımız hataları bir kenara kaldırıp işimize yaramayan sadece bize acı veren bizi kötü yapan hatalarımıza değer veriyoruz. Biz böyle bir insanı ne ara yarattık? Canımızı yakandan intikam alamayıp canı güzel olanların canını yakmakta ne tür bir düşünce? Nasıl bir ruha sahibiz? Nereden geldiğimizi hatırlamak yapacağımız şeyken nereye kaçabileceğimizi düşünüyoruz. Her birey bir bireyden ziyade kendisinin düşmanı oldu. Korkak olduk.

Halbuki üzerimizde hiçbir yük yok. Etrafınıza bakın. Hala kendinden kopmamış,yaşanan onca zorluğa rağmen yine de şükretmesini bilen insanlara bakın. Sevin,onların kendini sevdiği kadar sevin! Sevmekten kaçmanın anlamı ne? Kin ve öfke beslemenin kendine faydası ne? Size hataları sevdirmiş bir insan yüzünden bir çok insanların canını yakmanın bedeli ne? KOCA BİR HİÇ! Korkunun neye faydası var? Korku en büyük düşmanımızken,sevgiyi bizlere düşman yapan insanlarız biz… Biz, o kadar değiştik ki kendimize şüpheyle bakıyoruz. Peki bunun sebebi nedir biliyor musunuz? SEVGİSİZLİK!

Her şey kendinizi sevmekle başlar. Kendinizi sevdikçe başkalarının yüreğini ve sevgisini de daha iyi görürsünüz. Onlar gibi düşünmeye başlarsınız,sevdikçe seversiniz. Tıpkı onların da sizi sevdiği gibi...

Sevmekten korkmayın. Bazen insan kendini o kadar boş hisseder ki,hiç tanımadığınız bir insanın gülümsemesiyle hayat bulursunuz birden. Düşerken bir insanın sizi tutmasıyla başladığınız gün güzelleşiverir. Yolda yürürken düşürdüğünüz bir şey için peşinizden koşan birine müteşekkir hissettiğiniz an da çok değerlidir. İşte bunların hepsi sevgidir. Çünkü biz insanların fıtratı nefret,kin,öfke değil SEVGİDİR!

Lütfen artık saçma egoların ve aşağılayıcı duyguların esiri olmayın. Karşılığında ne görürseniz yüreğinizi gösterin. Bırakın karşınızdaki sevmeyi bilmesin. Zamanla o karşınızdaki kişi de düzelecektir. O da anlayacaktır sevginin yüceliğini. Bırakın gururu falan… Sevin ki sevmeyi de sevilmeyi de öğrenin,öğretin,bilin! 

O zaman SEVGİYLE KALIN!

Bizim yağmurumuz yerden ıslatıyor

Gökyüzünde sadece yıldızlar olmalı
Geceyi kilitleyen zifiri karanlık
Kapısını açtı ayrılık

Bugün de durağında bekliyordu insanlık
Yeryüzünde bir şeyler oluyordu
ama herkes görmezden geliyordu
görmemezliği görüyordu
gökyüzünü izliyordu
hiçbir şey olmamışcasına

Bugün de yalnızlığı doyurmaya çalışıyordu kalpler
Vücutlara bir şeyler oluyordu
ama uçurum çoktan gözünün ucundaydı
uçamıyordu ama uçmayı göze alıyordu
ölümsüzcesine

Bu sefer gökyüzü ağlamıyordu
Ağlayanlar yerde uzanıyordu
Gözyaşları tek zamanda toplanıyordu
Feryatlar figanlar
Zavallılar
Ağlamak ne fayda
Gökyüzü bile küsmüşse beyaza.

Gözlerin de kaybolmuş şimdi
Ferini bile hatırlamıyorum
Ne oldu bize böyle?
Seni hatırlayamıyorum.

Kapın düşerse bacama
Ben seni arka bahçemde ağırlarım,korkma
Beni de bulursun belki bir gün
Sarılırsam gözlerini açma
Süpriz...
Islanıyoruz.
Çölümüze yağmur indi.
Yeryüzünden...

Siz beni tanımıyorsunuz

Hiç bir insanı tanımak istediniz mi?
Tanımak dediğim, yanına gidip "tanışabilir miyiz,?" demekten bahsetmiyorum.
Hiç gözlerine merhaba dediniz mi?
Ellerine bakıp "benim ellerime ne kadar çok benziyor!" dediniz mi?
Ya da ne bileyim,içtiği su şişesinden bahsedip mutlu oldunuz mu?
Böyle birini "tanıdınız mı?"

Ondan bahsetmiyorum.
Yanlışlarıyla sımsıkı sarılmaktan,
Doğruları size yanlış olsa da
öyle izlemek o uyuyana kadar.
böyle bir tanışma geçti mi hayatınızda?
hiçbir zaman böyle bir şey olmayacak.
Kimse sizi hatalarınızla kabul edemez.
Olduğundan daha fazlasını ister.
Sizi tanımak çok zordur.
Bırakın siz olduğunuz gibi olun.
Tanınmaktan vazgeçin
Çünkü "tanımak" uzak bir geçmişin şimdiki zamanında karşına çıkması gibi.
tanıyamamak gözünün önündekini,
asıl mesele bu belki.
"Ne görüyorsan odur"
hiçbiri böyle değil.
sen otur,yanına oturan her farklı insana bak.
kimisi güler,kimisi uyur,kimisi yorgundur,kimisi telefonla konuşur.
onları öyle izle.
Kendine bak sonra.
Kimse seni "tanımıyor"
Bu yüzden bekleme,
sarılmak istesen de en tanıdığına
yarınlar hep farklı kalacak.

İçindekini dışarı salmak istiyorsun bazen hani,
istesen de özel kalsın diye bağlıyorsun
çıkma çıkma dedikçe
tanıyamıyorsun kendini
sana kimsin dediklerinde
"ben ......yim. memnun oldum" diyemiyorsun.
ben memnun kaldım.
siz olduğunuz için.
memnuniyetle...
Gidiniz.