Sevgiyi doyuramamak

Bir insana neden insan dediler,hiç düşündünüz mü? İnsan olmak,insan kelimesi neden,nasıl oluştu? Hiç aklınızdan geçirdiniz mi? Ben düşündüm. İnsanın fıtratıyla başladım bunu düşünmeye. Ne vardı biz insanların fıtratında. Eskiden teyzemden duyduğum bir söz vardı. “Hepimiz Allah’ın merhametinden bir parça doyurulduk.” “O zaman insanların kötü yönü her zaman merhamet tarafından bastırılır,değilmi!?” Diye cevap vermiştim. 

Hayır… Allah’ın bizleri bir parça merhamet bile artık sevmeye yetmiyordu. İnsanı insan yapmıyordu artık.Gördüğünüz gibi şimdi bırakın başkalarına merhameti kendilerine bile kıyan insanlar var artık. Artık devir çok değişti.

Ne yazık ki bir şeylerin varlığıyla yetinemeyen insanlarız. Arttıkça artmasını isteyen,şükür etmesini bilmeyen,bize emanet edilen kendi bedenimizden bile giden insanlar olduk.  Acizliğimizi kabul etmeyip boyumuzdan büyük işler yapar olduk. Boşvermişliğe saldırdık. Ailemizden koptuk. Sırtımızı dayayamayacağımız saçma sapan gerekçelerle zamanımızı öldürdük. Bir o kadar kötü olduk. Peki yaşanan hataların seninle ilgisi var mıydı? Kısmen evet,kısmen hayır. Tecrübe olarak katlanacağımız hataları bir kenara kaldırıp işimize yaramayan sadece bize acı veren bizi kötü yapan hatalarımıza değer veriyoruz. Biz böyle bir insanı ne ara yarattık? Canımızı yakandan intikam alamayıp canı güzel olanların canını yakmakta ne tür bir düşünce? Nasıl bir ruha sahibiz? Nereden geldiğimizi hatırlamak yapacağımız şeyken nereye kaçabileceğimizi düşünüyoruz. Her birey bir bireyden ziyade kendisinin düşmanı oldu. Korkak olduk.

Halbuki üzerimizde hiçbir yük yok. Etrafınıza bakın. Hala kendinden kopmamış,yaşanan onca zorluğa rağmen yine de şükretmesini bilen insanlara bakın. Sevin,onların kendini sevdiği kadar sevin! Sevmekten kaçmanın anlamı ne? Kin ve öfke beslemenin kendine faydası ne? Size hataları sevdirmiş bir insan yüzünden bir çok insanların canını yakmanın bedeli ne? KOCA BİR HİÇ! Korkunun neye faydası var? Korku en büyük düşmanımızken,sevgiyi bizlere düşman yapan insanlarız biz… Biz, o kadar değiştik ki kendimize şüpheyle bakıyoruz. Peki bunun sebebi nedir biliyor musunuz? SEVGİSİZLİK!

Her şey kendinizi sevmekle başlar. Kendinizi sevdikçe başkalarının yüreğini ve sevgisini de daha iyi görürsünüz. Onlar gibi düşünmeye başlarsınız,sevdikçe seversiniz. Tıpkı onların da sizi sevdiği gibi...

Sevmekten korkmayın. Bazen insan kendini o kadar boş hisseder ki,hiç tanımadığınız bir insanın gülümsemesiyle hayat bulursunuz birden. Düşerken bir insanın sizi tutmasıyla başladığınız gün güzelleşiverir. Yolda yürürken düşürdüğünüz bir şey için peşinizden koşan birine müteşekkir hissettiğiniz an da çok değerlidir. İşte bunların hepsi sevgidir. Çünkü biz insanların fıtratı nefret,kin,öfke değil SEVGİDİR!

Lütfen artık saçma egoların ve aşağılayıcı duyguların esiri olmayın. Karşılığında ne görürseniz yüreğinizi gösterin. Bırakın karşınızdaki sevmeyi bilmesin. Zamanla o karşınızdaki kişi de düzelecektir. O da anlayacaktır sevginin yüceliğini. Bırakın gururu falan… Sevin ki sevmeyi de sevilmeyi de öğrenin,öğretin,bilin! 

O zaman SEVGİYLE KALIN!