Sonbahar'ın Ruhları

Sanırım çoktan zaman diliminde boyut atlamak için kendimi hazır hissediyorum

Ne zamandır kendi içime dönmek için cesaret edememiştim yazmayı.

Çok bir şey istemeyen insanlar vardır hayatta bilirsiniz. Kimileri der ki "huzur" olsa yeter. Kimileri sadece "bana ait bir yer" olsun ister. Kimileri ömür boyu yalnız kalmak, bazıları da yalnızlıktan korkar. Başına neler geleceklerini bilmeden geleceğin kaygısını yaşayan insanlar da vardır. Bir şeyleri kestiremediği her an onlar için zindan olur. Ben neden mi bunları yazıyorum? Sanırım şuan içimden akan parmaklarıma gidiyor ve onları cümle haline getiriyorum. Kalbimin içindeki bir şeyler bana bunları yazdırıyor. 

Güzel duygular. Aşığım. Güzel olan her şeye aşığım. Doğaya, gökyüzüne, bulutlara, rüya gibi olan her güzelliğin olduğu gibi kalmasını istiyorum. Bazen zamanı durdurmak isteyecek kadar büyülüyor bu güzellikler beni. Belki içinde daha derini ve daha fazlası var. Görmek de istiyorum. Daha derine inmek istiyorum. 

Şimdi bir şiir yazacağım. Sana.

Nefes aldığımı görebilmek, ne kadar sığ benim için?

Sana dair duygular, arkamdan sıcacık dokunan bir el gibi.

Nefesimi tutuyorum şimdi ve geriden saymaya başlıyorum

Gözümü istemsizce kapatıyorum sana doğru giden yolda,

daha da derinden hissetmek için, başlangıçları sayıyorum elimle.

Son 1 2 3.

Güneşin boyandığı o istemsiz turuncu rengini,

üstünde bir hırka olarak görmek isteyen bir kızım ben.

Güneşin tam batacağı sırada renk veren kızıllığı gibiydi

sana haykırmak istediğim fısıldayışlarım.

Batmak istemeyen Güneş'in Ay'a verdiği sözü tutarcasına verdiği çırpınıştı,

ben mavi göl olmak için doğduğum zaman...

Kim bilir, bir gün içine düşersin belki  o gölün.

Nasılsın?

Bakma bana öyle.

Güzel olmak zorunda değiliz. 

Çünkü güzel olmak için doğmadık.

Neden?

Az kaldı, baktığın yerde beni görmeye.

Sonsuza kala saatler ilerliyorken

Senin bana verdiğin saat pilleri

çıkarttım attım evet.

Zamanı geldiğinde 

O anı durdurmak için.

Bizim için, sonsuzluk için.

Hadi kadehini hazırla

Sonsuza kaldırmaca oynuyoruz.

Sen,ben. Bir. Tek kişi.

Gecemiz boğazımızda düğüm olmuş

Ruhumuz birbirimize pek bi' doyumsuz.

Bağla gözlerini şimdi

Zamanı durdurmaya gidiyoruz!

Don't (잊지마)

오늘 따라 새침한 모습이 

달을 보고싶어 해

달빛 때문에 

눈이 부셨으면 해.

반짝거리는 너의 머리카락

내 마음으로 몰래 들어가 걸려 있다

머리카락을 살짝 뒤로 옮길 때

또 마음에 걸린 너의 아름다움이

빛이 난다

또 눈이 부신다.

너는 정말 아름다워

아껴주고 숨고 싶을 정도

너가 너무 맘에 들어

누워 있는 모습까지도

남다른 갈색 눈이

내겐 가장 알록달록

내가 너를 얼마나 좋아하는지

알려주고 싶어도

이렇게 글을 쓸 수 밖에

없는 나의 손가락도

너의 손을 잡고 싶어...

니 생각이 그냥 쉽게 나

쉽게 나는 그만큼

안 생각하는 일도

그나마 어렵다.

너는 하늘 같아

내가 어디를 봐도

너가 그냥 내 눈 앞에

펼쳐져 있는 사람이야

이렇게 힘들 줄이야

갈수록 너로 빠지고 빠진다.

이게 사랑인 것 같아

정말 그런 것 같아

이것은 내 진심이야

잊지마.

우(雨) / Rain

비는 왜 오는지 알아요?

비는 왜 내려야만 하는지도?

비는 꼭 바닥과 만나고 싶어서,

하늘의 답답한 마음을 털어놓기 위해서,

이 온 세상의 더러움과 얼룩짐을 치우려고 해서,

울고 있는 사람들의 눈물이 되기 위해서...

여러 가지 이유는 이 한가지 안에 들어가 있는 존재, 비.

그런데 나는 비가 싫어요.

비가 오면 내 머리가 망하잖아요.

곱슬이니까, 싫어요.

예쁘게 하고 딱 집에서 나왔을 때

비가 내리기 시작해요.

너무 싫어요.

싫다는 말을 쓰기도 싫어요.

비는 저와 안 맞아요.

비는 다른 사람만 맞았으면 좋겠어요.

비가 너무 이기적인이어서도 싫고

온 세상을 깨끗해 하는 것이 아니라

예쁘게 꾸미는 소녀들을 괴롭히는 것이에요.

그래서 비와 안 만났으면 해요.

정말 비에 대한 마음이에요.

비가 오면 태풍도 와요

비가 올 때 쎈 바람도 불고,

하늘도 안 보이게 해주는 비를

싫어합니다.

비가 그치면 무지개가 뜨잖아요.

저도 비가 떠나면 무지개 같아져요.

그럴 때마다 나의 세계는 7개의 색으로 물들어요.

정말 좋아요.

비가 없는 날은, 가장 행복해요.