Soyunana kadar bakmayacağım

Aşık olana kadar bekleyeceğim
Umutsuzluğumu,yolsuzlugumu
düşmeyeceğim
yere değmeden bilmeyeceğim
teninin soğuğunu.
Asla hissedemeyeceğim seni
biliyorum,yazmak da yeterli değil artık
Kaç defa ozledigimi unuttum.
Bazen ne unuttuğumu unutuyorum.
Seninle olan güzel şeyleri unutmamak için yazıyordum
ama sayfalarım çizgisizleşti
ben çizgisiz deftere yamuk yazarım.

Özledim seni.
Baktığın yerleri,
sabah oluşunun mutluluğunun sen olmanı
sakladığım sırrımın sebebi olmanı
baş ağrım
yıldızları yoklayışım
ben eskileri özledim
gözlerimi kapattığımda
hayalimde piyano çalarken
ön koltukta oturan seyircimin sen oluşunu
şarki soylerken icime mırıldayan melodinin sen olmasını
pencereden baktığımda ruzgarda sallanan yapraklar bana doğru uçtuğunda
tam o mevsimde seninle gülmeyi.
Özledim işte...
Artık yazamıyorum,bu son şiirim belki.
Sen bakma bana utanırım artık
belki bu son duruşum
bu son soyunuşum
şiirlerime karşı.