Gunlerin bitimi degil aslinda beni yoran fark ettim. Kafamin asiri derecede kalabalik olmasi.
Baskasi icin uzulmek. Kendinden bir parca atmak. Vazgecmek degil belki gormezden gelmek. Kendimin yerine O'nu gormek. Kalbi benimle ayni olan cocuk... Bu aralar sessizsin,seninde mi icinden bir parca koptu yoksa? Uzulme... Elini kalbine koy... Bir kere de olsa yuregini sev. Ona iskence etme. Kafamda bir kalabalik var o, Sensin;kalbi kalbimle ayni olan cocuk... Belki o gunku gulusunu gorsem yuregim ferahlardi. Kafamdaki kalabaligi o gulusunle dagitabilirdin... Senin icin kalabaligin tam ortasinda kaybolmaya raziymis gibi kendimi sana adiyormusum gibi bir his var icimde. Halbuki sadece adin,sanin var... Ben senin icin dua ediyorum. Fark eder misin bilmem. Belki bir gun su cumleleri mirildamaya imkanin olursa cumleler hep kesik kesik ama tek derdi seni anlatmak... Satirlarima kış geldi. Donuk ve ifadesiz. Sadece usutuyor. Belki seni bekliyor...
Kendine iyi bak kalbi kalbimle ayni olan cocuk.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder