İçimde büyüttüğüm çocuğum kayıp,adı "Sen"di. Gördün mü?

Bir çizgi çizmekle yetinirsin bazen,satırlara bedeldir öyle inandırırsın sayfalara. Uzun zamandır tesellisiyle yanıp tutuşan içimde doğan seni "çocuk" diye adlandırmakla başladım bu zamana. Bu şiir bizi çok yordu en başta. Adını hiç koymamalıydık, silinmiş sayfaların yazmamaya ısrarlı tükenmiş umutlarına söz geçirmekten vazgeçmeliydik belki.
Belki sevgiler sadece yazılabilir tek dokunuşta idi. Ne üstünü bir beyaz bir örtü ile örtebildik geçmişin,ne de hayal kurabildik yüzümüz birbirimize dönükken.. Yalanın bile adını koyamadık,doğrular sahicilerin efendisi değildi. Yalanların bile doğru olma korkusu vardı avuçlarımızda birikirken. Hadi bu sefer de yazmayan bir kalemi kandıralım. "Sen çok güzel yazıyorsun" diyelim ona.Hani en son şiirde iki kelimenin memnuniyetsizliğini anlayamayıp kandırılışımız gibi. Hiç yazmayan bir kalem varya hani "bize" benzeyen kalem. Hani biz... Hiç olmayan "biz"in tenimize işlemiş kokularımızı yabancılayan biz hani... İşte o kalem "biz" gibi olsun. O yaza dursun yokları,"biz" varları gidişimize saklayalım. Giderken cebimize atalım iki-üç hatırayı... Belki bir gün yoklarken cebimizi hatıralar yoldaş olur gittiğimiz yolda.
Biliyorum.. Yollarımız bir hayli ayrı yüzümüzü seçemeyecek kadar. Ama kokular hala yabancı. Biz öyle tanıyoruz kokularımızı. Yabancılaşmış kokudan tek damla sürünmüş birbirimizi terk ettiğimiz odanın içindeki paspal giysilerimize.. Sen gitmeden ben gidecektim halbuki.. Neden bu kadar aceleci idin yabancı?
Kokum çabuk uçmasın diye mi bu ayrılık?
Merak etme sevdiğim. O kokuyu beni alnımdan öptüğünde içime çektim buram buram. İlk kokundu bana emanet ettiğin. İlk yabancımdın sen.
İlk çocuğumdun sen kalbimin doğurduğu.
İlk nefesimdin dışarı veremediğim.
İlk hastalığımdın ilacını bulamadığım.
Ve bir ilktin elbisemin üzerinde kalan o acımtırak koku ile.
İlk şiirdin bir de be Sevdiğim.
Sadece adını yazıp "ne güzel bir şiirsin be!" dediğim idin!
İlk rampa idin ayağımın takılıp yuvarlanarak düştüğüm.
İlk yumruğumdun yüzüme "git" diyerek bakarken sıktığım...
Ve şimdi tek bir şey olamıyorsun be İlkim...
Son olamadık. Biz olamadığımız gibi... Son diyemedim.... Benim senden çaresiz gidişimi fırsat bilen bir son...
Olamadık.
Ve bitirdin.
Beni yitirdin...
Seni kilitledin...
Ama kalbime değil... Başka kadına. Başka hayata. Başka bir Son'a...
Bensiz bir sen daha...
Bu şiirde yazıldı yine bak...
Haydi şimdi alkışla benim gözyaşlarımla böbürlenirken...
Ölüşümü kutla sevdiğim kutla...