Kelimeler hep bir ağızdan sitem ediyorlar hiç yazılmayan zamanın anılarına. Kelimeler o kadar acımasız ki,o kadar çaresiz sevdiler ki beni... Seni tek bir kelimeyle bile yazabilirken,şimdi tonlarca harflerin birleşmesi güçleşti. Hiç bir kelime ikimiz ile yazılamadı. Beni seninle şiir kitabının ön sözünde yaşatan bir şair olmadı. Sayfalar dolusu şiirlerimiz vardı ama;tek yanlıydı.. Tek taraflıydı.. Tek yazgıların buhranıydı. Hep ayrı bir ağlayışlarımız vardı. Sen gözyaşlarını dökerdin,gözyaşları beni sana dökerdi. Bir gözyaşı olmak isteyecek kadardım bağrımda bıraktığın nefes ile... İşte sen o nefestin,en yorgun solunan... Seni solmaya bile cesaretim yok. Korkak ciğerlerim sen ile dolmaya.. Bir yandan doyamıyorum bir yandan içimde tutamıyorum. Bu kadar mı kalbim hapsetti seni,haykırdın da duymadı mı seni seyre duruşum? Gözlerim yalan mı görmek istedi? Yoksa sen mi yalanı gözüme bıraktın veda öpücüğünle? Bir perdeydin göz bebeklerimin asla göremeyeceklerini kendin ile değiştirdiğin... Anımsadığım en güzel geçmiş,hayalini silinik anılarla tamamladığım şimdim.. Peki geleceğim? Beraber olduğumuz günlerin gelecek taakati var mıydı? Biz gelecek miydik? Biz geçecek miydik? Geleceğimizle geçmiş olacak mıydık kokumuzla hasret gidererek... Yüreğimizde sayamadığımız ümitleri çehremize masumca bir dokunuş ile ölümsüzleştirecek miydik? Yüzündeki çizikleri ararken nefesimle diriltebilecek miydim ölü dudaklarını? Bak sevgilim! Yine yanındayken karanlık boyanmış her yer. Ama hala seni görebiliyorum. Gözlerinde bana ait olan ışık ile. Yine seyrediyorsun nefes alış-verişimi sana yanarken,yine bir şey söylemeye çalışıyorsun ben seni son nefesimle sayıklarken...
İkimizde birbirimizle sayıklanmaya mahkum edilmişiz. Ben son kez'lere söz yeğlemeye fırsatçı,sen benden uzak olan her şeye göz yuman bir vedacı... İçimi aldın götürdün,kalanlara sağ diyemeden... Gözümün içi,avucumun içi,yüreğimin içi,şiirlerimin içi,sensizliğin içi,senliğin içi... Sensizliğin sen'i. Bak bana neleri sahip olamadan gösterdi.
Gözümde bir yaş bırakmıştın,hatırladın mı?
Sen giderken dökeyim diye...
Avucumun içine anılarımızı üflemiştin,hatırladın mı?
Sensizliğinde başkasıyla anım olmasın diye...
Yüreğime kanını akıtmıştın,hatırladın mı?
Sadece seninle yaşasın diye.
Şiirlerime bir satır yazmıştın,hatırladın mı?
O soluk "iki kelime"...
Peki sensizliğin içi? Senliğinden yarım kalmışlıktı o da.
Hatırladın mı peki? Olmak istemediğin günlerde,sensizliğe şimdiden doyayım diye.
Senliğin içi.... Hatırladın mı ilkim?
İşte bu sana son şiirim. Hatırlamadın,biliyorum.
O da kaldı bende. Senliğin içi kaldı... Çünkü "sen" bende olmayacaksın diye.
En acı iç'ti.. Senin kelimede var olup aslında hiçbir yere ait olmadığın iç.
Teşekkür ederim sevgilim. Bu iç'i bana bıraktığın için. Bana ait olmayanları hissettirdiğin için. Teşekkür ederim yine,son defa alnıma bir "sen" kondurduğun için. Hala saklıyorum onu,her gece ısıtıyorum ellerimle,endişe etme!
Ya da et. Et ki son bir iç bırak bana yaad olmuş. Senin için. İçin için sen sevgilim. Son bir kez yaşamak istiyorum seni şiirim bitmeden.
Sessizce,içiin için...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder