"Keşke gitmeseydin... Keşke bitmeseydin..."

Biliyordum... Sen de o Kule'ye aşıksın benim gibi. Sen de anılarımızı canlandırıyorsun o Kule ile göklere ulaştığında. Sen de o Kule'nin duvarlarıyla ağlaşıyorsun benim gözyaşlarımı tutamadığım gibi. Yapamadığını biliyordum. O Kule'yi bırakamayacağını biliyordum. Peki şimdi benden nasıl uzak durabiliyorsun? Bunu nasıl yapabiliyorsun? Bu kadar kolay mı alışmak? O Kule sana ne fısıldadı? Nasıl unutturdu seni bana? Gözlerini kapattığında hiç mi gelmiyorum gözlerinin önüne? Artık bitti mi acın? Acımıyor kalbin,değil mi? Yaralanmadı için değil mi? O Kule'ye emanet ettim seni. Sana iyi bakıyor,değil mi? Hep sana uzaktan bakıyor. Sen onu izliyorsun kimi zaman... Bazen ağlıyormuşssun,bazen uzun uzun dalıp gözlüyormuşsun onu. Öyle dedi bana O Kule.. Bazen gözyaşlarını bile silmeye taakatin olmuyormuş. Kuruyup gidiyormuş esen rüzgarla.. Bazen gözlerin dolar dolmaz terk edip gidiyormuşsun O Kule'yi izlediğin yerden. Bazen de hafif bir tebessümle geçip gidiyormuşsun yanından. Ama hep için haykırıyormuş. "Keşke gitmeseydin..." Hep bunu söylüyormuşsun. O Kule de sana mutlu anıları bırakıyormuş ki için daha fazla haykırmasın,seni kimse duymasın diye.Anılara bakıp bakıp son bir kez o Kule'ye sarılıyormuşsun. Sanki beni kollarına alır gibi,sımsıkı sarıyormuşsun ona. O Kule de bıraktığım huzuru kalbine hissettiriyormuş. Yine ağlıyormuşsun o huzuru hissettiğinde. Bu sefer yine O Kule gözyaşlarını siliyormuş hafif bir esintiyle. Sonra güneşin karşısına bırakıyormuş seni. Beni göstermek  için hep o gün ışığını seyrettiriyormuş sana. Dudağının kenarından süzülüp giden küçücük bir gözyaşıyla beraber hafif bir tebessümle bakıyormuşsun o gün ışığına. O Kule'de arkandan sana sarılıyormuş. Hiç bırakmamış seni. Öyle dedi bana. Hep koynunda uyutmuş seni. Unutturmuş sana beni. Gözyaşlarını dindirmiş bir anlıkta olsa. Sonra sen o gün ışığına doğru gidip,bensiz hayatına devam ediyormuşsun. Hep mutlu ol,gün ışığıyla bana geldiğin gibi... O gün ışığıyla hayatına devam et. Hep bensizmişsin gibi,hiç olmamışım gibi... Sadece O Kule'yi hatırla. Beni anmak istersen O Kule'ye sor beni. Sana cevabı hep aynı olacak. "Tıpkı ilk günkü gibi,seni hep sevdi..." O Kule'de buluşmak ümidiyle,hep adımların götürsün seni.. Hayali huzur olmayacak,O Kule'nin tesellisi olmayacak. Ben geleceğim ve seni orada bekleyeceğim. O Kule işte o zaman sana seslenecek. "Gel,gün ışığı doğudan parlıyor." diyecek. Son birkez buluşacağız O Kule'nin ayakları altında. Bakacağız ışığımıza,O Kule bizi gökyüzüne çıkaracak. İşte o zaman hiç birşey bizi ayıramayacak. Ben sen ve ayrılığımıza ortak olan O Kule... O Kule'yle ilk tanıştığımız an gibi,bedenlerimiz acıları savuracak...