Üzerime başka bir şehrin kokusu sinmiş. Kendi şehrimin gökyüzünü unutmaya yüz tuttum... Yabancı bir şehre yabancı adımlar bastı. Adımlarım,zorla ilerlemeye çalıştı yabancı şehrin kollarına doğru. Gözyaşlarımı bile yabancıladı bu şehir. Yağmurda ağlarken inadına çiseliyor gözyaşlarımı saklamamı istemezcesine. Güneş inadına vurmuyor odamın penceresine. Geceler Ay'ı bile saklamış o siyah toz bulutlarıyla. İşte bu yüzden sevemedim seni yabancı şehir. Hiç bir tesellim yok burada durmam için. Adımlarıma "gitme" diye yalvarmamam için hiç bir neden yok. Nedenlerimin aklında bir şehir var. Seninde yarım kalmışlığın var,biliyorum. Sende o şehirde kendini bulmak istiyorsun biliyorum. Belki de kaderimiz bu. Aynı yürek,aynı acı,aynı çaresizlik... Hatta aynı umut. Ama farklı şehirler. Buram buram özlediğin kokuları içine çek. Birgün pişman olmamak üzere... Benim için sadece şehrin gökyüzüsü var. Senin için bir şehir ve orada özlediğin hüznün. Benim için sadece Istanbul var belki. Ama senin için var olan şey anıların izi... Bir iyilik yap yüreğine. Çok fazla acıtmasın,kanamasın. Belki bizimde bir şehrimiz olur birgün. Belki yabancıladığımız gökyüzü artık alışıldık gelir. Belki hep o şehirde kalmak isteriz. O şehre inat... Özlenmişleri sileriz...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder