Güçlü olduğumu sen olmadığında fark ettim. Düşüp kalkmayı senin gölgende ağlarken fark ettim. Içimin sızısı sen olmadığında haykırdığını fark ettim. "Bilinmeyenler"... Neden o bilinmeyenin bir bataklık olduğunu söylemedin? Neden o bilinmeyenden kaçıp huzuruma sığınmayı dilemedin? Neden gözlerime bakıp dürüst olmayı denemedin? Seni sevgimle,ruhumla,dualarımla koruyacağım..Baş ucumda duran yalnızlığa,sensizliğin adını koyan mesafelere baş kaldırıp yanında aldım soluğu. Gölgeni göremeyecek kadar çaresiz rüyalarım yalvardı Rabb'ime... Gözyaşlarım henüz yaşken hıçkırdı anılar peşinde. Bir gün geldi. Yine sen ve ben... Olduğumuz yer. Ellerim sıcaklığını aradı "sen ve ben"i yaşattığımız yağmurlu bir günde... Yazdı yüreğim son sözlerini parça parça susarak. Cevabını okudum beklenmedik yağmura yakalanarak. Tebessümle gizlemeye çalıştım yağmurdan gözyaşlarımı. Silmeni bekledim belki de. Gelip gözyaşlarımı tembihlemeni bekledim. "Bir daha sakın yağmuru fırsat bilip,süzülme bu soğuk yanaklardan"... Yapmadın. Çünkü sende çaresizdin. En iğrenç çaresizlik. Ama çaresizliğine çare olacağım,söz veriyorum! Söz veriyorum o günü sana unutturacağım. Beni bile hatırlatmayacağım sana. Sen iyi olacaksın! Kalbin gibi... Ben ise yanında olduğumu hissettirerek senin çareni bulacağım. Sana asıl olan çareyi... Benden daha iyi bir yüreği. Benden daha iyi bir umudu. Benden daha iyi bir mutluluğu. Benden daha iyi bir umudu. Asıl mutlu olabileceğin bir yol çizeceği beraber. Karanlıkta ışığın olup çıkmaz yoldan kurtaracağım seni. Yolumuzun mutlu sonuna seni emanet edip,sana huzurlu bir veda fısıldayacağım. Gülüşlerini görmeden bu hayattan kopmayacağım. Seni seviyorum yalnızlığımın sebebi,ayakta durabileceğim gücüm. Seni seviyorum!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder